۱۳۸۹ آذر ۶, شنبه

دنیای بیهوده


دنیای بیهوده
..
ساقی بده جام  ِ دگر
از غم به سازم بی خبر
چشمم به چشم  ِ مست ِ توست
مستی ، امید از دست ِ توست
.
با جرعه های ِ جام  ِ مِی
پرسم ، چه سان بودست و کِی؟
خوب است که ، دوور بادش ، کنیم
غم کرد گـُذر ، با خوشدلی یادش کنیم
.
دریاب حال ، این حال ِ مست
غم از نشد هست ، پست ِ پست
آن ناشدن ، نیست آشکار
با مِی شدم ، من پایدار
.
زَ اندوه ِ غم افسرده ام
غم را به مِی پژمرده ام
اندوه و غم هست در فرار
فکرم شدست ، روی ِ نگار
.
پس مشگلات اندک نمود
امیّد ، دارم بر وجود
پس حالتی است بی دلهره
اندوه ، بُگشاد مِی ، گره
.
خوش آ یَدَم ، این حالت ِ بی پیش و پس
پس خوابکی ، بی دلهره دارم هوس
این با خودی ، در بی خودی ، بس حالتی زیبا بُوَد 
مفهوم دادن زندگی ، در بی سبب دنیا بُوَد
..
سوز

18 آبان 1389 – 09.11.2010

هیچ نظری موجود نیست: