محاربه با خدا
محاربه یعنی جنگ.
و حکومت، مخالفت و اعتراض به حکومت را محاربه با خدا می نامد.
اعتراض کننده، به خدا اعتراض نکرده است، بلکه به کمبود ها و کاستی ها
اعتراض کرده است که در اثر دزدی ها و اختلاس های مسئولین بوجود آمده است.
حکومت خودش را نماینده برای خدا می نامد و اعتراض به خودش را،
اعتراض به خدا عنوان می کند و اعتراض کننده ها را اعدام می کند.
مزدور های حکومت، بسیاری از اعتراض کننده ها را، در دو شب کشتار کردند،
تعدادی را دستگیر کردند، و تعدادی را هم از روی فیلم ها شناسائی و
دستگیر می کنند، که در زندان هستند و هفته ای چند تَن را اعدام می کنند.
ایرانی های خارج نشین که کاری از دست شان بر نمی آید به جز اعتراض نوشتن
در «ایکس»، «اینستاگرام» یا «تریدز» با امید به این که با کلیک بیشتر،
شاید مانع اعدام مردم معترض بشوند.
ولی حکومت گوشش برای اعتراض های خارج از کشور باز نیست.
اگر مردم داخل ایران از اعدام ها خبر داشته باشند، که ندارند، و به اعدام ها
اعتراض بکنند، به عنوان جاسوس امریکا و اسرائیل دستگیر می شوند.
پس چه باید کرد؟
اگر مردم از اقدام و کمک خارجی در نابود کردن ِ حکومتی ها، ابراز خوشحالی
بکنند، از حکومتی ها می آیند و با حرف هائی که مناسب مادر خودشان هست،
به ابراز خوشحالی کننده ها، از نابود شدن حکومتی ها، توهین می کنند.
مردم ایران چه باید بکنند، و چگونه می توانند از دست این آدم کُش ها
و دزد ها، رها بشوند؟
آن چه که تا به حال پیش آمده و دیده شده است، این حکومت،
از خودش اراده ای ندارد و از جای دیگر، برای کارهای ضد مردم ایران
و دزدی ها و اختلاس ها، هدایت می شود، چون پول های دزدی ها و اختلاس ها
به کشور های خارجی می رَوَد.
پس این کشتار مردم معترض، به نام محاربه با خدا، یک برنامه ای گسترده
از سوی دیگران، برای آرام کردن و بی اثر کردن ِ مردم ِ کشور است،
تا دزدی ها و اختلاس ها ادامه داشته باشد و روانه شدن ِ پول های مردم،
به بانک های آن ها، ادامه داشته باشد.
..
سوز
۲۶ آبان ۲۵۸۵ شاهی - ۱۴۰۵ هجری خورشیدی
17.11.2026