‏نمایش پست‌ها با برچسب حق وتو. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب حق وتو. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۵ مهر ۲۳, جمعه

حق وتو ۳

حق وتو ۳
..
در خبر ها آمده بود که:
نیوزلند در تلاش برای پایان بخشیدن به حملات هوایی در سوریه و حلب، قطعنامه‌ ای
جدید را تسلیم شورای امنیت کرد.
قطعنامه پیشین که فرانسه ارائه کرده بود با وتوی روسیه به شکست انجامید.
......       ......    
خب، اگر تمام اعضای سازمان ملل با اجرای قطعنامه ی نیوزلند موافق باشند،‌
آیا روسیه نمی تواند این قطعنامه را هم، وتو کند؟
چرا، می تواند.
پس قطعنامه دادن مشکل را حل نمی کند.
حق وتو، بایستی از بین برداشته شود،‌ چیزی به نام حق وتو نباید وجود داشته باشد.
.
وقتی تمام کشور های دنیا راجع به مشکلی با هم یک رای می شوند، و تصمیم می گیرند
که یک کاری بشود و یا یک کاری نشود،
یک کشور نبایست به تواند، رای بقیه کشور ها را بی اعتبار کند.
این یعنی که، این کشور که حق وتو دارد قدرتش از تمام ِ بقیه کشور های دنیا بیشتر است،
چون رای ِ بقیه اعضای سازمان ملل را بی اعتبار کرده است.
وقتی چهار کشور دیگر که دارای حق وتو هستند، با نظری موافق اند و کشور پنجمی  
دارای حق وتو، با آن نظر مخالفت می کند و آن نظر، بی اعتبار می شود، یعنی که
نظر این یکی، قوی تر است از نظر بقیه چهار کشور دیگر، که دارای حق وتو هستند.
در همه جای دنیا، برای موضوعی نظر می دهند و آنچه که ، نظر اکثریت است،
مورد قبول واقع می شود و به تصویب می رسد.
با کمی اختلاف، بانظر اکثریت مردم انگلیس، انگلستان از اروپا جدا شد.
در مجلس های کشور های دنیا، در موردی که نظر اکثریت موافق، یا
مخالف موضوعی هست، نظر اکثریت تصویب می شود
و بقیه... بقیه هم مجبور به اجرایِ نظر ِ تصویب شده هستند.
.
پس اصلن وجود سازمان ملل برای چیست؟
بقیه کشور ها، بدون فایده دارند حق عضویت می دهند، وقتی که نظری داشتند که
یکی از دارندگان حق وتو خوشش نیاید و بتواند، آن نظر را بی اعتبار کند،
دیگر برای چه عضو هستند؟
پس عضویت تمام کشور های دنیا، در جائی که
فقط نظر موافق پنج کشور در آن معتبر می باشد، نابجا هست.
کشور های دیگر برای چه هزینه می کنند و نماینده به سازمان ملل می فرستند،
هزینه زندگی و خانه و اتوموبیل و بلیط هواپیما و... را برای چه می پردازند؟
برای اینکه در جائی نماینده داشته باشند که رای نماینده شان فقط اگر مورد پسند
دارندگان حق وتو باشد، شنیده می شود و مورد قبول خواهد بود؟
.
پس به گذارید پنج کشور دارای حق وتو برای خودشات تصمیم بگیرند و به بقیه اطلاع بدهند،
بقیه کشور ها، غیر از دارنده گان حق وتو، که نقش سیاهی لشگر را در سازمان ملل دارند،
بودن شان در آن جا، بی فایده است.
همه کشور ها بایستی از سازمان ملل استعفا بدهند و بگذارند فقط این پنج کشور که
دارای حق وتو هستند، در آن جا عضو باشند، چون هر کاری که آن ها بخواهند انجام می شود
و خواست بقیه بی اعتبار است.
پیش به سوی بی اعتبار دانستن و برداشتن ِ حق وتو، از سازمان ملل متحد.
..
سوز
۲۲ مهر ۱۳۹۵ – 13.10.2016

۱۳۹۱ مرداد ۸, یکشنبه

چه کسی کمک خواهد کرد؟


چه کسی کمک خواهد کرد؟
..
چه کسی، کدام دولت، چه سازمانی، به مردم بیچاره و تنهای سوریه کمک
خواهد کرد؟
دولت سوریه با توپ و تانک و هلی کوپتر به معترضین و مخالفان
دیکتاتور حمله می کند.
آیا مردم سوریه اجازه ندارند خواهان آزادی باشند؟
.
منافع شرق و غرب و بده بستان های اقتصادی و سیاسی باعث شده است
که اهمیتی به این کشت و کشتار نمی دهند.
از چه کسی باید کمک خواست؟
سازمان ملل مثلن برای بررسی و رسیدگی به این مسائل است که آن هم
قدرتی ندارد و اگر همه کشور های دنیا هم در موردی نظر بدهند یک حق
وتو ، می تواند نظر و تصمیم  ِتمام کشور های دنیا را بی اثر بکند.
اولین قدم گویا بی اعتبار شناختن حق وتو در سازمان ملل است.
که آنهم خود همین پنج کشور دنیا مانع برداشتن حق وتو هستند. چون هر
کدام از این کشور های بزرگ در موقعی و در موردی، استفاده از آن را
به نفع خود می بینند و برای همین حق وتوی آن یکی کشور را تحمل
می کنند و زیر سبیلی رد می کنند تا در جائی دیگر، آن ها هم برای منافع
خودشان بتوانند از این حق وتو استفاده کنند.
پس چاره چیست؟ در این دنیائی که کشور های بزرگ بخاطر حفظ منافع
خودشان زور می گویند، از کدام کشور باید کمک خواست؟
آیا کشور هائی که دارای حق وتو نیستند، می توانند حق وتو را در سازمان
ملل منحل کنند؟
آیا کشور های کوچک یعنی کشور های غیر از دارندگان «حق وتو» می توانند
به مردم کشور هایشان آگاهی بدهند و از مردم بخواهند که همگی جلوی
این «حق وتو» ی ناحق را بگیرند؟
آیا اگر تمام مردم دنیا به غیر از یکی از دارندگان «حق وتو» بخواهند این
«حق وتو» را بی اعتبار اعلام کنند، باز هم یکی از دارندگان «حق وتو»
می تواند مانع تصویب و رسمی شدن آن در سازمان ملل بشود؟
.
اجرای عدالت نسبی و جلوگیری از اعمال قدرت یک دیکتاتور و جلوگیری از
کشتار مردم یک کشور توسط یک دیکتاتور را چگونه می توان انتظار داشت؟
..
سوز
7 مرداد 1391 – 28.07.2012 

۱۳۹۱ خرداد ۲۶, جمعه

شریک های کشتار مردم سوریه

شریک های کشتار مردم سوریه
..
نقل از: سایت اینترنتی صدای آمریکا، پنجشنبه, ۲۵ خرداد ۱۳۹۱ | ۱۴ ژوئن ۲۰۱۲
سارا لیا ویتسون، نماینده سازمان دیده بان حقوق بشر می گوید تا زمانی که روسیه و چین
مانع تراشی کنند، کشتار در سوریه ادامه پیدا می کند: «به نظر من روسیه بیشترین سهم
را در ناکامی یک اقدام بین المللی در مورد سوریه دارد. اقدام مناسب و بسیار مهم این است
که اروپا و ایالات متحده سوریه را تحریم کنند. تا زمانی که تحریم های جهانی بر حکومت اسد
اعمال نشوند و تا زمانی که روسیه و چین در این تصمیم شرکت نکنند، دیپلماسی بین المللی
کارآمد و اثرگذار نخواهد بود.»

شریف باسیونی می گوید ممکن است روسیه و چین، منتظر باشند که به آنان اطمینان داده
شود در صورت سرنگونی اسد، منافع اقتصادی و نظامی شان در سوریه محفوظ می ماند.
«مسئله این بود که کلیه امتیاز های نفتی و قرارداد های اقتصادی و بازرگانی برای بازسازی
لیبی به قدرت های غربی اعطا شد و روسیه و چین در این میان منفعتی نبردند.
بنابراین آن ها در این زمینه احساس انزوا کردند و حالا در مورد سوریه موضع دیگری اتخاذ
کرده اند و انعطافی به خرج نمی دهند و این امر به طور قطع
نقض همه اصول قانون حقوق بشر است.»
..
یعنی باز هم از این خبر ها معلوم می شود که روسیه و چین، شریک کشتار مردم
سوریه هستند.
مردم دنیا و دیگر کشور های قوی و قدرتمند ِ دنیا باید به نشینند و جنایت های حکومت
سوریه را تماشا کنند، چون روسیه و چین از حق وتو استفاده می کنند و مانع تصویب رأی
در شورای امنیت علیه سوریه می شوند، که شورای امنیت نمی تواند اقدامی موثر کند
و مانع ِ کشتار  ِ مردم توسط بشار اسد بشود.


1-  مشخص است که حق وتو که پنج کشور بزرگ ِ جهان آنرا دارند، حقی ناروا و نابجا هست.
حق وتو باید برای پنج کشور سازمان ملل منحل شود
و حق وتو دیگر نباید در سازمان ملل باشد.
  وقتی اکثریت کشور های دنیا در موردی نظر می دهند، همان نظر باید از طرف
سازمان ملل اجرا شود و یک موضوعی بنام
حق وتو نباید مانع اجرای خواست ِ اکثریت اعضاء سازمان ملل بشود.
2-  قدرتهای غربی هم در  کشتار مردم سوریه شریک هستند زیرا به روسیه و چین
اطمینان نمی دهند که منافع روسیه و چین در سوریه محفوظ می ماند.
یعنی مثل لیبی می خواهند منافع سوریه را هم بین خود غربی ها تقسیم کنند
و روسیه و چین که می بینند سرشان بی کلاه خواهند ماند، همه
تصمیم های سازمان ملل را «وتو» می کنند.
پس کشور های غربی هم نمی خواهند از منافع آتی خود دست بردارند اگرچه
مردم بیگناه سوریه کشته می شوند.
سازمان های مدافع حقوق بشر هم که فقط می توانند اعلامیه بدهند و
مهر نادرست بودن بر این کشتار و کشتار های دیگر بزنند.
.
شریف باسیونی می گوید... روسیه و چین، ... انعطافی به خرج نمی دهند
و این امر به طور قطع نقض همه اصول قانون حقوق بشر است.»
حقوق بشر را غربی ها هم باید در نظر داشته باشند و برای اینکه هرچه زودتر این کشتار
تمام شود، به روسیه و چین اطمینان بدهند که منافع این دو کشور در سوریه محفوظ است
و همه منافع را برای خودشان نخواهند خواست.
یعنی غرب هم با ندادن این اطمینان به روسیه و چین، در کشتار مردم سوریه همراهی
می کند.
غربی ها می خواهند همه منافع را در هر کجای دنیا که باشد
و به هر قیمتی که باشد فقط برای خودشان داشته باشند.
طمع غربی ها برای کسب منافع بیشتر و تنگ نظری غربی ها برای جلوگیری از داشتن
یک پایگاه نظامی برای روسیه، هم چنان مسئله سوریه را با کشتار بیشتر مردم سوریه
به پیش می برد.
.
مسئله، حمایت از روسیه در داشتن تنها یک پایگاه نظامی در خارج از کشورش نیست.
مشهود، تنگ نظری غربی هاست که خودشان در سرتاسر دنیا پایگاه های نظامی بسیار زیادی
دارند ولی حاضر نیستند که روس ها حتا فقط یک پایگاه ِ نظامی در خارج از کشور داشته باشند،
و طمع غربی ها برای داشتن منافع از یک کشور به نسبت کوچک مثل سوریه هم هست.
حالا که دیگر روسیه یک کشور کومونیستی نیست و غربی ها نمی توانند مقابله با خطری  
به اسم جلوگیری از گسترش ِ کومونیزم را دلیل کار خود بنامند، پس فقط می ماند منافعی
که غرب می تواند از سوریه بدست آورد، و حاضر نیست از آن چشم بپوشد.
اگرچه مردم بسیار زیادی در این سود جوئی بین ِ شرق و غرب کشته شده اند ولی
هنوز هم پایانی برای کشتار ِ مردم ِ سوریه، در پیش رو دیده نمی شود.
.
شریک دیگر کشتار در سوریه، جمهوری اسلامی هست که پول و اسلحه و افراد کمکی
به سوریه می فرستد تا از حاکم دیکتاتور سوریه حمایت کند، تا هم پیمان خود را
بر سر ِ قدرت نگهدارد، حکومت سوریه پایگاهی برای ِ بلند پروازی های اینان است.
آیا گسترش ِ ایده های جمهوری اسلامی ارزش این را دارد که جان هزاران نفر از مردم سوریه را
برای آن فدا کنند؟
.
گویا حقوق بشر و دفاع از حقوق بشر، یک نمائی خوش رنگ و رو و اخلاقی و مردم پسند
برای انجام عملیات نظامی و حمله به یک کشور برای ِ بدست آوردن ِ منافع کشوری است
که به آن حمله می کنند و حاکم دیکتاتور را برکنار می کنند، ولی اگر منفعتی در دفاع از
حقوق مردم ِ یک کشور نداشته باشند، فقط اعلامیه و اطلاعیه صادر می کنند،
و کاری عملی در حمایت از مردم زیر ِ ظلم ستم و آن کشورها نمی کنند.
..
سوز
25 خرداد 1391 -  14.06.2012

۱۳۸۹ تیر ۹, چهارشنبه

حق وتو - ۲

حق وتو - ۲
..
سازمان ملل، یعنی سازمان ملت ها، یعنی سازمانی که ملت های ِ دنیای ِ ما،
یعنی کره یه خاکی، در آن برای ِ هماهنگی در مسائل جهانی دور هم جمع به شوند
و مشکلات را بررسی کنند و برای ِ رفع مشکلات به بحث و مذاکره به پردازند.
ولی در حال حاضر سازمان ملت ها، یعنی سازمان 192 کشور در دنیا به
سازمان «پنج کشور» تبدیل شده است.
«پنج کشور» بزرگ صنعتی و یا قوی هرچه می خواهند در آنجا پیش می برند، و اگر
یکی از این «پنج کشور» با مسئله ای موافقت نکند، آن موضوع تایید نمی شود
و قابلیت اجرائی ندارد، زیرا مورد تصویب قرار نگرفته است.
.
برای تصمیم گیری در مورد یک موضوع، باید رای اکثریت کشور ها مورد نظر باشد
و نه فقط نظر «پنج کشور» بخصوص. بنابر این باید کشور های جهان در یک
جلسه همگانی تصمیم بگیرند و این «حق وتو» را بی اعتبار اعلام کنند.
.
کاملاً بدون معنی و غیر منطقی است که اکثریت کشور ها، نسبت به موضوعی
تصمیم بگیرند و یکی از این «پنج کشور» - به تنهائی- رای اکثریت
کشور های دنیا را باطل کند.
.
این «پنج کشور» هیچ حقی بالاتر از بقیه کشور ها
در سازمان ملل ندارند و نباید داشته باشند.
.
اگر اکثریت کشورها تصمیم گرفتند که مثلاً با نیروهای نظامی در یکی از کشور ها
آرامش را برقرار کنند، آنوقت به گروهی منتخب نظامی از کشور ها ماموریت
داده می شود که بآن منطقه نیرو بفرستند و آرامش را بدان جا برگردانند.
.
اگر این «پنج کشور» حاضر نباشند رای ارباب بودن خود را پس بدهند و
یک رای مساوی با بقیه کشور ها داشته باشند، دیگر لزومی ندارد که کشور های
دیگر ، در عضویت سازمان ملل باقی بمانند. همه کشور های دنیا در یک روز و
با هم و همگی از عضویت در این سازمان استعفا بدهند و  بگذارند
همین «پنج کشور» برای خودشان سازمان ملل را داشته باشند.
.
در حال حاضر هم، وجود بقیه کشور ها بغیر از این «پنج کشور» به جز
سیاهی لشگر بودن و برای پر کردن صحنه، استفاده و فایده ای ندارد. پس
چه لزومی دارد که کشور های دنیا این همه هزینه بدهند و نماینده به این سازمان
بفرستند و خرج نمایندگان و رفت و آمد و اقامت آنها را تحمل بکنند، زیرا رای این
کشور ها اثری در رای نهائی سازمان ملل ندارد.
.
مثل همه مجلس های مشورتی و شورائی در دنیا، اگر اکثریت آرا،
یعنی نصف باضافه 10% یا 20% از اعضا، به انجام و تایید موضوعی رای بدهند،
باید آن موضوع تصویب شود و به انجام برسد. و اگر غیر از این می خواهد باشد،
وجود بقیه کشورها غیر از «پنج کشور» در آن سازمان بدون فایده است.
.
پس پیش بسوی:
باطل کردن حق وتو
یا خروج از سازمان ملل
..
سوز
15.06.2010 - 25 خرداد 1389