دیکتاتورها هم عاشق می شوند

دیکتاتورها هم عاشق می شوند

..

منم عاشق به روی ِ ، ماه رویت

همی پروانه وار ، آیم به سویت

رَوَم در بارگــَه ، فرمانروا وار

نشینم من به تخت ، در خاک ِ کو یَت

.

که من خود عاشق ِ این بارگاهم

ز ِ مردم طاعت وُ تعریف خواهم

کنارم چپ وَ راست خدمت ، گزارند

به پایم سر نهند ، گویا که شاهم

.

یکی بد گفت ز ِ من ، او را نخواهم

نمی گویم که من ، خود بی گناهم

گناهی گر نمودم ، این که عیب نیست

بپوشید آن بدی چون ، من ، بخواهم

..

سوز

30 بهمن 1390 – 19.02.2012

.........         ........

در بی بی سی روزنامه یه مجازی ، این تیتر را دیدم و به آن خندیدم و این شعر را سرودم.

البته عاشق شدن دیکتاتور ها ، منطقی می نمود ولی برداشت ِ من

از عاشق شدن آنها این بود که نوشتم.

به ایران درود4

به ایران درود4  

..

به مردان ِ آزاده در بند ِ دیوان درود

به مردان ِ راستین که خواهان ِ نیک اند ، درود  

به آنان که پایدار ، به اخلاق نیک اند درود

و کج را نکوهش کنان ، باز سختی به بینند درود  

به آنان که بَهر ِ خوشایند ِ بدکار ، تملق نگویند درود

به آنان که زیر ِ شکنجه ، ز ِ بَد ، بَد بگویند درود

به آنان که زندان ِ ظالم ، تب و درد ِ شلاق

تحمل نموده ، ز ِ بَد بودن ِ حاکمی بد ، بگویند درود

به آنان که فرزند وُ همسر ، پدر یا که مادر

به سختی به بینند وُ باز هم نکوهش ز ِ بد ها بگویند درود

به آنان که مردم و میهن ، ز ِ هَر چیز ، بالا بدانند درود

به آنان که در راه ِ میهن ، به سختی و دشوار ، پااایدارند درود

ز ِ بَد ، بَد بگویند ، اگرچه به سر ، تاااج یا که عمامه است

عمل پاس بدارند و از ظاهری خوش نما ، رو بگردند درود

به آنان که با وعده های فریب و نشان و مکان

ز ِ اخلاق ِ نیکو ، نگردند وُ پایدار به خوبی بمانند ، درود

..

سوز

24 بهمن 1390 – 13.02.2012

عاشق ، چو نیلوفر

عاشق ، چو نیلوفر

..

دوست دارم همچون گل ِ نیلوفر 

که به دور تنه و شاخه های یک درخت می پیچد ،

تمام ِ وجودت را در آغوشم بگیرم و لمس کنم . 
اندامت چون تنه یه درخت و بازوانت چون شاخه ها ، 

آنگاه گل های شادی و رضایتم ، فراوان ،

از بالا تا پائین نمایان خواهند بود .

و با گذر هر نسیمی ، تائید وار ،

این شادی را نشان خواهند داد.

..

سوز

دوم بهمن 1390 – 22.01.2012