بهار - ۲

بهار - ۲

..

بهار آمد دوباره سبزه روئید

بهار آمد شکوفه شاخه را دید

دوباره شاخ خشک ، شکوفه زائید

ز خون ِ شاخه باز هم برگ روئید

که خورشید بهاری ، برف روبید

به شسته برفک ِ در گود و سایه

ز ابری از بهار ، باران که بارید

به آهنگی که باران بر زمین زد

شده بر کِرم  ِ خاکی ، غرق ، تهدید

شتابان سر برون از خاک بر زَد

شتابان مرغکی چون طعمه بر چید

به گنجشگ ، سار و سهره در کف ِ باغ

به رقص ِ کرم ِ خاکی ، جلوه در دید

هوا خوردن برای کرم تهدید

نباریدش اگر ، آن مرغ نومید *

چکاوک هم به چهچه باز می خواند

چو یارش در بَرَش ، بر شاخه می دید

سفیدی های برف ، از شاخه وا رفت

شکوفه پُر ، چنان ، کَس شاخه نا دید

به بو تلخ ، پَرچم  ِ شکوفه گیلاس

به طعم شیرین ، چنان است دید و بازدید

ز رَنگ و بوی ِ گل ، آن بلبل ِ نَر

به خواند آواز ِ عشق و لحن ِ جاوید

..

سوز

۲۶ اسفند ۱۳۸۸ – 17.03.2010

* نومید (نا امید)

بهار - ۳

بهار - ۳

‫…

شکوفه بزَد شاخه در بوستان

‫‫به باغ و به صحرا شده گل ستان

‫گل یاس ِ زرد، نو‌ید ِ بهارم دهد

‫به سبزی، جوانه چراغم دهد

‫به ‫برف سفیدم، توقف نمود

‫ز پس، زرد و سبز راهم نمود

کنون وقت بیداری و تازگی است

‫بسان ِ بهار، نو ز سر‫ زندگی است

‫

‫شکوفه و گل ها همه رنگ به رنگ

‫به عطر ِ شکوفه زده، باد، چنگ

که بید مشگ، گل عطر و مخمل بداد

چو گیسو، ‫نسیم، بید مجنون نوازش بداد

‫زمین فرش ِ سبزه به گسترده است

‫شقایق به زینت ‫بر آن رُسته است

‫بسی لاله ها زرد و چون خون دمید

‫و سنبل، بنفش و سفید، آبی آمد پدید

‫

‫بهار و طراوت هوا پُر نمود

‫و بلبل ز شادی ترانه سرود

‫سیریچ ها ز گنجشک بیارد به یاد

‫که او جوجه را توشه و دانه داد

‫

‫به کوبد چو باران، سار، پا را زمین

‫که سر را بر آرد برون، کرم خاکی زمین

‫به تدبیر کرد، کرم خاکی شکار

‫کنون جوجه است بر غذا انتظار

‫

‫چو ساری چنین عقل و تدبیر کرد

‫تو ای بوالبشر چاره یه کار، گرَد

‫در این چرخه و گردش ِ روزگار

‫تلاش از تو و دیگری راست، بار

‫

‫به نیکی تلاش و به سعی عرضه دار

‫که کار تو، آن دیگر آید به کار

‫بهارست کنون رقص و شادی کنید

‫خوشی توأم است، شادمانی کنید

‫..‫

سوز

02.03.2009 – 16.03.2009

پیگیری

پی گیری

‫..

ترا ، گر همت ِ پیکار باشد

‫هماهنگ ِ نبرد ، ‫ابزار باشد

به پیش و پشت و در ، طلایه یه جنگ

‫ز پیش ، طرح آماده و در کار ، باشد

.

‫نشاید تنبلی در پیش داری

‫گمان داری بری از پیش ، کاری

‫به فکر و کوشش و با پشتی یه کار

‫بکام خود رسی ، در ماه و سالی

.

‫ترا اندیشه یه یک کار باشد

‫که با اندک زحمتی ، پر بار باشد

‫نگه کن سیب و بر شاخ و شکوفه

‫درنگ و زحمت و ، تا بار باشد

.

‫بسالی ساقه ، ریشه ، برگ در کار

‫که خور* و بار ِ ش‫ و هم ، باغبان یار

‫بشاخ و ریشه اش ، تیمار دارد

‫که گیرد هر درخت ، محصول پر بار

‫..

‫* خور = خورشید

‫سوز

03.07.2008

‫نوروز

‫نوروز

..

‫به نوروزم صدا دادند ، فریدون ، جم ندا دادند

‫هزاران جشن نوروزی ، بهاران را بها دادند

‫هزاران سال ایران را ، نووی بودن روا دادند

.

بهار‫ و سال چو شد آغاز ، ز سنبل، عطر ها دادند

‫ز ِ خشک زندان شاخک ها ، شکوفه ها رها دادند

گذر را فرش گلبرگ ها ، شکوفه تن ، صفا دادند

.

‫ز ِ شاخ سیب ِ خشکیده ، شکوفه سیب بما دادند

‫شکوفه صورتی رنگش، ز آلو ها نما دادند

‫بهار و جشن نوروزی ، مر انسان را عطا دادند

‫..

سوز

06.04.2008